مثل هم کلاسی ای که همیشه موقع دست دادن خداحافظی ، آن لحظه قبل از رها کردن دست ، با نوک انگشت هایش یک فشار کوچک می دهد...

راننده تاکسی ای که حتی اگر در ماشینش را محکم ببندی بلند می گوید : روز خوبی داشته باشی، دخترم.

آدم هایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان می شوی، دستپاچه روبرنمی گردانند، لبخند می زنند و هنوز نگاهت می کنند.

آدم هایی که حواسشان به بچه های خسته توی مترو هست، به آنها جا می دهند، گاهی بغلشان می کنند.

آنهایی که هر دستی جلویشان دراز شد به تراکت دادن ، دست را رد نمی کنند. هرچه باشد با لبخند می گیرند و یادشان نمی رود همیشه چند متر جلو تر سطلی هست، سطل هم نبود کاغذ را می شود تا کرد و گذاشت توی کیف.

دوست هایی که بدون مناسبت کادو می خرند، مثلا می گویند این شال پشت ویترین انگار مال تو بود. یا گاهی دفتر یادداشتی ، نشان کتابی.

آدم هایی که از سر چهار راه نرگس نوبرانه می خرند و با گل می روند خانه.

آدم های اس ام اس های آخر شب، که یادشان نمی رود گاهی قبل از خواب، به دوستانشان یادآوری کنند که چه عزیزند ، آدم های اس ام اس های پر مهر بی بهانه، حتی اگر با آنها بدخلقی و بی حوصلگی کرده باشی.

آدم هایی که حواسشان به گربه ها هست، به پرنده ها هست.

آدم هایی که اگر توی کلاس تازه وارد باشی ، زود صندلی کنارشان را به لبخند تعارف می کنند که احساس غریبی نکنی.

آدم هایی که خنده را از دنیا دریغ نمی کنند، و روی جدول لی لی می کنند.

همین آدم ها دنیا را جای بهتری می کنند برای زندگی کردن...